Co dalej z polską piłką?
Spytał mnie dzisiaj kolega, czy oglądałem wczorajszy mecz Polska-Słowacja. Odpowiedziałem mu,że kawałek widziałem. Na moje identycznie postawione pytanie odpowiedział,że nie oglądał, bo nie widział futbolówki. W sumie ma rację, bo piłki w takich barwach (w cywilizowanym kraju powinna być pomarańczowa) przy takich warunkach jak wczoraj to nawet Stępień z kultowego “13. Posterunku” nie byłby w stanie zobaczyć, więc czemu się dziwić, że problemy z jej dostrzeżeniem mieli również piłkarze. Na tym nasi grajkowie skończyli zabawę pod tytułem “Mundial w RPA”. Przypomniało mi się w toku ostatnich futbolowych wydarzeń powiedzonko mojej nauczycielki chemii z ogólniaka. Dobrze żarło, żarło, ale w końcu zdechło. No i tak najlepiej ocenić poczynania Biało-Czerwonych. W efekcie mamy bojkot Polskiego Związku Piłki Nożnej (bojkot w pełni zasłużony), wszystkie nasze reprezentacje przegrywają co tylko można, a obrażający wszystko co się rusza Janusz Atlas zgrywa ostatniego obrońcę swoich pryncypałów, przy okazji uprawiając coś, co w potocznym języku nazywa się lizaniem dupy. Pytanie teraz co dalej z polskim futbolem. Niejeden powiedziałby: a co tu jest do poprawiania, przecież wszystko jest w porządku. No to skoro jest tak dobrze, to czemu jest tak bardzo źle. Jest tragicznie, a może być jeszcze gorzej. Trzeba zmienić oblicze naszej skopanej, bo niedługo psychicznie stanie się nie do wytrzymania taki stan rzeczy. Jak to osiągnąć? Ano między innymi proponowałbym nie tylko kibicom,żeby nie przychodzili na stadiony, bo akcję “Pusty stadion” to nie ja wymyśliłem. Mam inną ofertę. Niech piłkarze odmówią wyjścia na murawę przez kilka kolejek. Domyślam się,że pomysł wyjątkowo drastyczny, bo każdego z naszych kopaczy uderzy po kieszeni, że nie wspomnę jak to mogłoby odbić się na budżetach klubowych, ale myślę, że może najwyższa pora wypowiedzieć posłuszeństwo temu piłkarskiemu betonowi. Jak solidarność to solidarność.
